"Πεντηκοστήν εορτάζομεν, και Πνεύματος επιδημίαν, και προθεσμίαν επαγγελίας, και ελπίδος συμπλήρωσιν".
Σήμερα Κυριακή της Πεντηκοστής κατέρχεται αυτό το Πανάγιο Πνεύμα και οι πιστοί γονατιστοί λαμβάνουν δωρεές και χαρίσματα κατ΄ αναλογίαν της πίστεως και της ζωής, όπως συμφωνούν όλοι ανεξαιρέτως οι πατέρες της Εκκλησίας, αναφέροντες λατρεία και δοξολογία και ευχαριστία πνευματική στον Δημιουργό του σύμπαντος και της Εκκλησίας.
Γιατί λοιπόν ορισμένοι απαγορεύουν και αποτρέπουν επιτιμητικά τους χριστιανούς να γονατίζουν το λατρευτικό γονάτισμα στον καθαγιασμό των τιμίων δώρων την Κυριακή ενώ γονατίζουν στην ανάγνωση των ευχών της Πεντηκοστής την Κυριακή πρωί;
Και αν ισχυριστούν ότι: "αυτό γίνεται μετά την ανάγνωση του εσπερινού και ασχέτως που γίνεται το πρωί όμως θεωρείται εκκλησιαστικά ότι μπήκαμε στην Δευτέρα", όμως δεν γνωρίζουν ότι η Δευτέρα αυτή κατά πρώτο λόγο ανήκει στην περίοδο της Πεντηκοστής που την εξισώνει με την Κυριακή ο κανόνας και κατά δεύτερο και κυριότερο λόγο δεν είναι τυχαία Δευτέρα αλλά η Δευτέρα του Παναγίου Πνεύματος που κατά την Ορθόδοξη διδασκαλία λέει το Συναξάριο "Τη αυτή ημέρα, Δευτέρα της Πεντηκοστής, αυτό το Πανάγιον και ζωοποιόν και παντοδύναμον εορτάζομεν Πνεύμα, τον ένα της Τριάδος Θεόν, το ομότιμον, και ομοούσιον, και ομόδοξον τω Πατρί και τω Υιώ".
Όταν λοιπόν είναι σωστό να γονατίζουμε λατρευτικά την ημέρα του Αγίου Πνεύματος αλλά απαγορεύεται το λατρευτικό γονάτισμα την ώρα του καθαγιασμού των τιμίων δώρων, αμέσως προσβάλεται το Ομότιμο και ισότιμο της προσκύνησης διαφοροποιώντας την αξία της ημέρας του Αγίου Πνεύματος με αυτή της Κυριακής και άρα το Άγιον Πνεύμα από  τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Να πως σχετίζει ο ιερός Χρυσόστομος την Πεντηκοστή με την θεία Ευχαριστία. Λέει: Με την Λειτουργία "δυνάμεθα αεί πεντηκοστήν επιτελείν."(M.50,454) και ο Καβάσιλας: "Ο καιρός ούτος (της Ευχαριστίας) τον καιρόν εκείνον (της Πεντηκοστής) σημαίνει". (M.150,452B). Και αυτή την Πεντηκοστή, δηλαδή την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος σε κάθε θεία λειτουργία δηλώνοντας ο ιερέας πριν τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, λέει απευθυνόμενος στον Θεό: "κατάπεμψον το Πνεύμα σου το Άγιον εφ ημάς και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα", και η ώρα είναι ακριβώς η ίδια με την ώρα της Πεντηκοστής που γονατιστοί ικετεύουμε τον κτίστη του κόσμου και "κατεβαίνει" το Πνεύμα Του το Άγιον για να μεταβάλει τα δώρα σε Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Γιατί χωρίς το Πνεύμα του θεού τίποτε από αυτά δεν γίνεται. Άρα όχι μόνο τον Χριστό τιμάμε και λατρεύουμε και παρακαλούμε γονατιστοί αλλά και το Άγιο Πνεύμα και τον Πατέρα εξ' ού τα πάντα.

Και δεν θα ετίθετο καν το θέμα αν δεν υπήρχε τέτοια απαγόρευση από κάποιους, και απλώς αφήνονταν οι πιστοί να γονατίζουν η όχι κατά βούληση την ημέρα της Κυριακής όπως το νιώθουν και το αισθάνονται ελεύθερα εν αγάπη. Και φυσικά αν κάποιος έχει πρόβλημα υγείας δεν τίθεται θέμα γονατίσματος.
Το γονάτισμα αυτό που γίνεται την ώρα του καθαγιασμού και μετουσίωσης των Τιμίων Δώρων, είναι τιμητικό και λατρευτικό και ευχαριστιακό και χάριν ασπασμού και μέγιστη ένδειξη ολόψυχης αφοσίωσης και αγάπης και ευγνωμοσύνης και ιερού δέους και ευλάβειας και ταπείνωσης καρδίας και φρίκης προς την ολόσωμη παρουσία του Χριστού σωματικά και πνευματικά, κατά την οποία εκπληρώνεται η ρήση του: "και ιδού εγώ μεθ΄ υμών ειμί πάσας τάς ημέρας έως της συντελείας του αιώνος", και δεν έχει τον χαρακτήρα της μετάνοιας, της άσκησης και μέτριας κακοπάθειας για το οποίο υπάρχουν οι απαγορεύσεις στις διατάξεις της Εκκλησίας την ημέρα της Κυριακής που είναι ημέρα χαράς και αγαλλίασης και ανάπαυλας πνευματικής ως εικονίζουσα την 8η ημέρα της καταπαύσεως του Θεού από τα έργα Του.

Όπως την Κυριακή χειροτονούμενος ο ιερεύς ή Αρχιερεύς ή διάκονος γονατίζει αυτή την ώρα (μόνο αυτός, κανένας άλλος) για να λάβει την χάρη του Αγίου Πνεύματος με την χειροτονία γιατί είναι η δική του προσωπική Πεντηκοστή.
Όπως στο εισοδικό εν ημέρα Κυριακής ψάλλουμε: "Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ..." και δεν θεωρούμαστε ψεύτες ή αιθεροβάμονες και ο τύπος έχει την σημασία του μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία όπως καθιερώθηκε για 20 αιώνες και δεν είναι πλεονασμός ή σχήμα λόγου.
Στα καθίσματα ψάλλουμε: ...Σοι προσπίπτομεν, τω αναστάντι εκ τάφου....
Στην θεία λειτουργία, ο ιερέας στην ευχή πριν τον καθαγιασμό λέει: "Πάλιν και πολλάκις σοι προσπίπτομεν ..."
Η Εκκλησία ψάλει  "Προσκυνήσω την αήττητο δύναμιν σου εν εσπέρα και πρωΐ και μεσημβρία και εν παντί καιρώ" και αλλού λέει: "Κύριον τον θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνο λατρεύσεις".
Σε καμία περίπτωση συνάντησης ανθρώπου με κάτι το θείο, πόσο μάλλον με αυτόν τον Θεό!, ω της άρρητης συγκαταβάσεως !,  ο άνθρωπος δεν μένει όρθιος αλλά πέφτει με το πρόσωπο στην γή.
Αυτό έκανε ο Ευαγγελιστής και επιστήθιος φίλος του Χριστού Ιωάννης εν ημέρα Κυριακής όπως γράφει στην Αποκάλυψη του τρις διαδοχικές φορές.
Αυτό έκαναν οι μαθητές του Χριστού στην Μεταμόρφωση Του.
Αυτό πάλι οι αυτοί στην Ανάληψη Του.
Αυτό η Μαρία η Μαγδαληνή το πρωί της Κυριακής που είδε Αναστημένο τον Κύριο.
Αυτό ο Αβραάμ όταν συνάντησε τον Κύριο ως τρισυπόστατο.
Αυτό ο Λώτ στα Σόδομα όταν συνάντησε τον Κύριο.
Αυτό ο μέγας Ησαΐας και οι προφήτες και πατριάρχες όταν θυσίαζαν στον Κύριο.
Αυτό έκαναν διαχρονικά όλοι οι άγιοι χωρίς να εξετάζουν ποια και τι ημέρα είναι.
Αυτό γινόταν διαχρονικά και θεωρούνταν πάντοτε αυτονόητο και είναι ενταγμένο στην ιερή Παράδοση της Εκκλησίας. Και εμείς έτσι το γνωρίσαμε στα προηγούμενα χρόνια. Και δεν ήταν κάτι το περίεργο ή ανορθόδοξο για τους ιερείς εκείνους που το εφαρμόζανε αδιαλείπτως. Ίσα - ίσα εκδήλωση της ευσέβειας τους ήτανε που με αυτό τον τρόπο μεταδίδονταν σε εμάς τους νεότερους. Και τους ευγνωμονούμε γι αυτό. Δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα από το να βλέπεις έναν τίμιο ιερέα να γονατίζει μπροστά στο θυσιαστήριο του Χριστού, και να εύχεται για την σωτηρία του κόσμου.

Να τι λέει ο μέγιστος των πατέρων ιερός Χρυσόστομος για τα γινόμενα στο ιερό θυσιαστήριο αυτή την ιερή στιγμή: "Τούτο το σώμα και επί φάτνης κείμενον ηδέσθησαν μάγοι, και άνδρες ασεβείς και βάρβαροι την πατρίδα και την οικίαν αφέντες, και οδόν εστείλαντο μακράν, και ελθόντες μετά φόβου και τρόμου πολλού προσεκύνησαν." και αμέσως παρακάτω λέει: "Διαναστήσωμεν τοίνυν εαυτούς και φρίξωμεν και πολλώ των βαρβάρων εκείνων πλείονα επιδειξώμεθα την ευλάβειαν, ίνα μη απλώς μηδέ ως έτυχε προσελθόντες, πυρ επί την εαυτών σωρεύσομεν κεφαλήν." (εκ της κδ ομιλίας εις την Α προς Κορινθίους του Χρυσοστόμου). Αυτού κυρίως την θεία Λειτουργία εκτελούν κάθε Κυριακή και εορτή εδώ και 1500 χρόνια όλες οι ορθόδοξες Εκκλησίες της οικουμένης.

Να τι λέγει άλλος επιφανής πατέρας ο Συμεών Θεσσαλονίκης γι΄αυτήν την ώρα και στιγμή: "Και αυτόν δε τον εν τω ποτηρίω ζώντα άρτον μετά του αίματος μέχρις εδάφους ολοψύχως δει προσκυνείν, και ούτω τάς χείρας δεσμείν σταυρικώς προς ένδειξιν της δουλείας και της του εσταυρωμένου ομολογίας, επεί και αυτού κοινωνήσαι προσέρχεται και ούτω μετά φόβου και φρίκης και ταπεινώσεως καρδίας δεί προσέρχεσθαι."(Εκ του κατά αιρέσεων διαλόγου Συμεών του Θεσσαλονίκης)

Και ο Νικόλαος Καβάσιλας στην ερμηνεία της Λειτουργίας, κεφάλαιο κζ. λέει: "Είτα προσπίπτει (ο ιερεύς) και εύχεται και ικετεύει τας θείας εκείνας φωνάς του μονογενούς αυτού Υιού του Σωτήρος εφαρμόσας" και σε μετάφραση: "Λέγοντας ο ιερεύς τα λόγια αυτά, γονατίζει και προσεύχεται και ικετεύει, τα θεία εκείνα λόγια του μονογενούς Υιού Του και Σωτήρα μας να τα εφαρμόσει ο Θεός και στα δώρα αυτά που είναι εμπρός, ώστε αφού δεχθούν το πανάγιο και παντοδύναμο Πνεύμα Του, να μεταβληθούν".

Από αυτά και άλλα πολλά χωρία προκύπτει ότι οι πατέρες της Εκκλησίας όλων των αιώνων αρχής γενομένης από τους αποστόλους, προσέφεραν τις ευχές τους γονατιστοί μπροστά στα τίμια δώρα με πολύ ευλάβεια και φρίκη. Σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας δεν υπάρχει πουθενά πατερικός λόγος ή διάταξη ή προτροπή που να απαγορεύει το γονάτισμα την ώρα του καθαγιασμού των τιμίων δώρων. Κανένας πατέρας της Εκκλησίας δεν διανοήθηκε να διατυπώσει τέτοια άποψη για 20 αιώνες. Αυτή η καινοτομία εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες και τείνει πλέον να γίνει δόγμα σε ορισμένες μητροπόλεις, είτε προφορικά είτε και με εγκυκλίους. Παρανομία επί παρανομίας, διότι πως μπορεί να επιβληθεί κάτι τέτοιο σε ορισμένες μόνο μητροπόλεις ή εκκλησίες χωρίς να έχει λάβει τέτοια απόφαση η Εκκλησία μέσα από μείζονα ή οικουμενική ή τοπική σύνοδο;

Αντιθέτως έχουμε παραδείγματα που οι πατέρες διόρθωναν τους χριστιανούς όταν γονάτιζαν σε λάθος στιγμή, για να τους δώσουν να καταλάβουν τα διαδραματιζόμενα μέσα στην Εκκλησία. Να τι λέει ο Νικόλαος Καβάσιλας σε μία περίσταση για τους χριστιανούς που γονατίζουν σε λάθος στιγμή, την ώρα της μεγάλης εισόδου όπου εισοδεύονται τα άθυτα ακόμη δώρα. "Ει δέ τινες των προσπιπτόντων εισιόντι μετά των δώρων τω ιερεί, ως σώμα Χριστού και αίμα τα κομιζόμενα δώρα προσκυνούσι και διαλέγονται, από της εισόδου των προηγιασμένων δώρων ηπατήθησαν, αγνοήσαντες την διαφοράν της ιερουργίας ταύτης και εκείνης. Αύτη μεν γαρ εν ταύτη τη εισόδω άθυτα έχει τα δώρα και ούπω τετελειωμένα, εκείνη δε τέλεια και ηγιασμένα και σώμα και αίμα Χριστού."

Εἶπε ὁ θεὸς διὰ Μωσέως τοῦ νομοθέτου· «Κύριον τὸν θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις». Αυτό δεν μπορεί να το απαγορεύσει καμία μεταγενέστερη διάταξη.

Αν συμβεί κάποιος να επισκεφθεί τον Πανάγιο Τάφο ημέρα Κυριακή δεν θα γονατίσει να τον προσκυνήσει; ή στον Γογλγοθά ή τα τόσα άλλα προσκυνήματα; Και εκεί ο Πανάγιος τάφος είναι κενός! Δεν περιέχει το σώμα του Κυρίου. Εδώ η Αγία τράπεζα έχει πλήρες το Σώμα και το Αίμα Του και όλον Αυτόν τον Θεόν. Γιατί λοιπόν εκεί ο Τάφος αν και κενός, όμως προσκυνούμενος για την χάρη και την ευλογία διότι κάποτε φιλοξένησε το σώμα το Δεσποτικό, εδώ δε η Αγία Τράπεζα πλήρης Θεού όχι κάποτε, όχι τότε αλλά τώρα, και μη προσκυνουμένου; Τι ασέβεια είναι αυτή!

Γιατί ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων στην τελετή αφής του Αγίου Φωτός προσεύχεται γονατιστός μπροστά στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού, μετά την ακολουθία του εσπερινού του μεγάλου Σαββάτου που προηγήθηκε και που σημαίνει ότι εκκλησιαστικά είμαστε στην Κυριακή;

Αυτόν τον Πανάγιο Τάφο τυπώνει η Αγία Τράπεζα. Γι αυτό οι ευσεβείς ιερείς και οι πιστοί γονατίζουν την ώρα εκείνη της μεταβολής και μετουσίωσης που γίνεται για την σωτηρία του κόσμου. Και το θαύμα της μετουσίωσης είναι απείρως μεγαλύτερο από την αφή του Αγίου Φωτός.

Γιατί μπερδεύουν το χάριν ασπασμού λατρευτικό γονάτισμα που γίνεται στην φρικτή ώρα της μετουσίωσης με το γονάτισμα που γίνεται για λόγους άσκησης; Να τι γράφει ο κορυφαίος θεολόγος του 19ου και 20ου αιώνα Χρήστος Ανδρούτσος στην Δογματική του. "Η πίστις της Εκκλησίας εις την παραμονήν του Κυρίου εν την ευχαριστία εμφαίνεται τούτο μεν ..., τούτο δε εν την λατρευτική προσκυνήσει των τιμίων δώρων. Έκπαλαι τω όντι οι πιστοί προ της θείας μεταλήψεως προσέφερον λατρεία και προσκύνησιν εις τα τίμια δώρα γονυκλινούντες ευλαβώς κατά την καθαγίασιν ...και υπολαμβάνοντες εν γένει τον ναόν ουχί ως τόπον συνάξεως των πιστών, ως οι Διαμαρτυρόμενοι, αλλ' ως οίκον Θεού, εν ώ διαμένει υπό την μορφήν του άρτου και του οίνου ο Θεάνθρωπος λυτρωτής." και παρακάτω λέει: "Είναι φανερόν ότι μετά την ανάστασιν, όπου πάρεστιν ο Θεάνθρωπος και δη εν τη ευχαριστία, είναι παρών μεθ' όλων των συστατικών αυτού, της ψυχής και της θεότητος". αυτά λέει ο μεγάλος δογματολόγος στην Δογματική  στο "Ουσία του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας" σελίδα 355 - 357. Λοιπόν σύμφωνα με αυτά οι απαγορεύοντας το λατρευτικό γονάτισμα, κηρύττουν να μη προσκυνείται ο Χριστός. Ίσια και σταράτα. Ώ, τι δαιμονικό και αντίχριστο δόγμα!

Να τι λέει ο 20ος κανόνας της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου τον οποίο επικαλούνται όσοι λένε ότι απαγορεύεται το γονάτισμα τις Κυριακές: Κανὼν Κ´ "Ἐπειδή τινές εἰσιν ἐν τῇ Κυριακῇ γόνυ κλίνοντες, καὶ ἐν ταῖς τῆς Πεντηκοστῆς ἡμέραις· ὑπὲρ τοῦ πάντα ἐν πάσῃ παροικίᾳ ὁμοίως παραφυλάττεσθαι, ἑστῶτας ἔδοξε τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ τὰς εὐχὰς ἀποδιδόναι τῷ Θεῷ." Όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς την Ελληνική γλώσσα θα δουν ότι ο κανόνας αναφέρεται στην στάση της προσευχής που γίνεται από τον πιστό. Αυτό σημαίνει το "ἑστῶτας τὰς εὐχὰς ἀποδιδόναι". Και δεν αναφέρεται καθόλου στην στιγμή που εμφανίζεται ο Κύριος των κυρίων και ο Βασιλεύς των βασιλέων. Την στιγμή αυτή παύει κάθε προσευχή ενεργούμενη από τον άνθρωπο γιατί έρχεται η Βασιλέας των Ουρανών στη γη.

Ιδού λοιπόν πως αυτή την διάταξη την εξηγεί και διευκρινίζει πολύ καλά ο Άγιος Νικηφόρος Κων/πόλεως προ πολλών αιώνων για την άρση πάσης παρεξηγήσεως και παρερμηνείας. Να τι λέει ο Κανὼν ί τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου Κωνσταντινουπόλεως, περὶ τῆς χάριν ἀσπασμοῦ γονυκλισίας, ξεκαθαρίζοντας το πνεύμα του παραπάνω 20ου κανόνος της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου: "Χρὴ χάριν ἀσπασμοῦ κλίνειν γόνυ ἐν Κυριακῇ καὶ ἐν ὅλῃ τῇ Πεντηκοστῇ, οὐ μὴν τὰς ἐξ ἔθους γονυκλισίας ποιεῖν". Δηλαδή μπορούμε να γονατίζουμε χάριν ασπασμού και λατρείας και τις Κυριακές και όλες τις ημέρες της Πεντηκοστής, αλλά όχι προς χάριν προσευχής και άσκησης που κάνουμε για να δυναμώσει η προσευχή μας. Ή διαφορετικά ο 20ος κανόνας απαγορεύει να προσεύχονται οι χριστιανοί γονατιστοί την Κυριακή, διότι αυτό σημαίνει το "εστώτας τας ευχάς αποδιδόναι τω Θεώ", αλλά δεν απαγορεύει την πρόσπτωση χάριν ασπασμού στην ιερότερη ώρα του μυστηρίου των μυστηρίων όπου όλος ο Θεάνθρωπος ξανα-ευρίσκεται παρών υπό τον τύπο του άρτου και του οίνου. Διότι άλλο οι κατ' έθος προσπτώσεις την ώρα της προσευχής και άλλο η πρόσπτωση χάριν ασπασμού παρά τους πόδας του Ιησού Χριστού την μία και μοναδική αυτή στιγμή και εντός της ημέρας της Κυριακής.

Και να πως ερμηνεύει και ξεκαθαρίζει τον ίδιο κανόνα ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: "ὁ παρών Κανών δέν λέγει διά τάς γονυκλισίας τάς παρ' ἡμῶν κοινότερον ὀνομαζομένας μεγάλας μετανοίας, αἵτινες καί προσπτώσεις κυρίως ὀνομάζονται, τάς ὁποίας ὅταν χάριν ἀσπασμοῦ γίνονται ἁγίων εἰκόνων θετέον καί μάλιστα τῶν φρικτῶν μυστηρίων δέν ἐμποδίζει τόσον ὁ 10ος Κανών τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, οὔτε ἐν Κυριακῇ, οὔτε ἐν ὅλῃ τῇ Πεντηκοστῇ, ὅσον καί τά ἱερά ἄσματα λέγοντα ποτέ μέν "Σοί προσπίπτομεν τῷ ἀναστάντι ἐκ τάφου" ποτέ δέ " Δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ ἀναστάντι "καί ἄλλα τοιαῦτα πολλά".

Το γονάτισμα λοιπόν που απαγορεύει ο παραπάνω 20ος κανόνας αφορά την άσκηση, την μετάνοια, την μέτρια κακοπάθεια για ενδυνάμωση της προσευχής. Και επειδή η περίοδος πριν την Πεντηκοστή είναι η Τεσσαρακοστή κατά την οποία οι Χριστιανοί νηστεύουν, και γονατίζουν προσευχόμενοι και γενικά ασκούνται περισσότερο από τις άλλες περιόδους του έτους για να υποδεχθούν το Άγιο Πάσχα με την μεγαλύτερη ευλάβεια και κατάνυξη και καθαρότητα ψυχής και σώματος, για τον λόγο αυτό οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, μάλλον δε το Πνεύμα το Άγιον δι αυτών θεσμοθέτησε την περίοδο της Πεντηκοστής να υπάρχει μία σχετική ανάπαυλα και ξεκούραση από τους κόπους της προηγούμενης περιόδου και δείχνοντας έτσι ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι αυτοσκοπός οι μέτριοι κόποι αλλά είναι μόνο ένα από τα μέσα με τα οποία ο άνθρωπος εξυψώνεται προς τον Θεό αφού ελαφρύνει το σώμα από τα περιττά και επαχθή. Το ολιγόλεπτο όμως γονάτισμα την φρικτή ώρα της μετουσίωσης δεν εντάσσεται στις διατάξεις άσκησης, αλλά στον ασπασμό, στην προσκύνηση του Υιού του Θεού που εκείνη την στιγμή ευρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα με την θεανθρώπινη υπόσταση του, με την δύναμη και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Γι αυτό και δεν εμπίπτει στις διατάξεις του παραπάνω κανόνος, αφού θεμέλιο και αρχή πάντων των κανόνων και των γραφών και των παραδόσεων και όλων των διατάξεων της Εκκλησίας είναι  το: «Κύριον τὸν θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις».

Ξέρουμε από την γραφή για την Δευτέρα παρουσία του Κυρίου, αλλά δεν ξέρουμε πότε. Άρα μπορεί να γίνει και επί των ημερών μας, δηλαδή ενώ εμείς ζούμε. Τότε ο ίδιος ο Κύριος που κάθε Κυριακή μεταδίδεται μυστικά στους πιστούς, και που τον αντιλαμβάνονται μόνο με την χάρη του και τα μάτια της πίστεως, θα έρθει πλέον αποκαλυμμένα με όλη την δόξα του εμφανή. Στην Εκκλησία υπάρχει η διδασκαλία ότι αυτό θα συμβεί εν ημέρα Κυριακή. Πως θα τον υποδεχτούν εν ημέρα Κυριακή, όρθιοι η γονατιστοί; Γιατί η γραφή λέει για εκείνη την ημέρα ότι: "πάν γόνυ κάμψει επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται ότι Κύριος Ιησούς .. κ.λ.π.".

Τον 8ο αιώνα μία αίρεση η Εικονομαχία που απαγόρευε την προσκύνηση των εικόνων συντάραξε την Εκκλησία. Τότε η 7η Οικουμενική Σύνοδος όρισε για την προσκύνηση των εικόνων ότι είναι σχετική και εις το πρωτότυπο διαβαίνει, δηλαδή στο εικονιζόμενο πρόσωπο του Χριστού, της Θεοτόκου και των Αγίων και όχι στο ξύλο, το χαρτί και τα χρώματα. Γι αυτό και την προσκύνηση την ονόμασε σχετική. Η Σύνοδος αποφάσισε ότι μπορούν οι άνθρωποι να εκφράζουν την ευσέβεια τους με την προσκύνηση των εικόνων όπως παλαιότερα του Σταυρού και των λειψάνων των αγίων και μαρτύρων. Η τωρινή απαγόρευση από κάποιους αφορά την προσκύνηση ασυγκρίτως ανώτερου υποκειμένου. Αφορά την αληθινή άμεση Προσκύνηση του επί της Αγίας Τράπεζας παρόντος Θεού και όχι την σχετική όπως στις εικόνες. Και ενώ η προσκύνηση των εικόνων θα παύση και δεν θα υπάρχει στην μέλλουσα ζωή, αφού μόνο τα πρωτότυπα θα υπάρχουν, η προσκύνηση του Θεού θα συνεχιστεί και στην μέλλουσα ζωή, φυσικά με πνευματικό τρόπο αφού και το σώμα πνευματικό θα είναι και άφθαρτο και πιο άμεσα θα κοινωνεί της αγαθότητας και αγάπης του Θεού.

Σαν συνειδητό και ενεργό μέλος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας θεώρησα καθήκον να προβάλω τα δίκαια επιχειρήματα όπως τα γνώρισα και τα βίωσα μέσα στην Εκκλησία για το πολύ έλεος του Θεού, αμαρτωλός και ανάξιος ων, και μεταφέροντας την δική μου αλλά και άλλων πολλών την θλίψη και απορία για αυτά που συμβαίνουν στις Εκκλησίες μας, και εδώ άπτομαι της ευκαιρίας να καλέσω την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας να παρέμβει και να ξεκαθαρίσει τα πράγματα.

Η Παλαιά διαθήκη έχει μία πολύ ωραία ιστορία με τρεις ευσεβείς νέους που αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα και την εικόνα του Βασιλέα Ναβουχοδονόσορα και βλήθηκαν στην κάμινο του πυρός. Σήμερα αντίστοιχα εμείς βιαζόμαστε να μην προσκυνούμε τον Βασιλέα των βασιλευόντων και Κύριο των κυριευόντων τον μόνο αληθινό Θεό την ώρα της μυστικής παρουσίας του στην Ευχαριστία. Η απαγόρευση της προσκύνησης του Τριαδικού θεού για εμάς τους χριστιανούς παραπέμπει σε χρόνους διωγμού της χριστιανικής πίστεως. Μόνο που αυτή την φορά γίνεται, αλίμονο εκ των ένδον.

Η προσκύνηση έχει ένα τύπο. Όπως προσκυνώ με το πνεύμα έτσι προσκυνώ και με το σώμα γιατί ο όλος άνθρωπος είναι σώμα και πνεύμα ως μία ψυχοσωματική ενότητα. Αλλιώς προσφέρω ατελή, μισή προσκύνηση. Αν ο Χριστός νοητός μόνο ας προσφέρω και εγώ νοητή την προσκύνηση. Αφού εδώ ο Χριστός όλος ως Θεός και ως άνθρωπος μπροστά μου για να τον κοινωνήσω, και το Άγιο Πνεύμα παρών, προσκυνώ και με το σώμα και με το πνεύμα μου. Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι μπροστά σου βρίσκεται αυτός ο Χριστός και το Πνεύμα και να μην προσκυνάς και να απαγορεύεις και άλλους να προσκυνούν και να λατρεύουν με τον τρόπο που ξέρουν. Να τι λέει ο Ιωάννης Δαμασκηνός: "Εις εστιν ο Χριστός, Θεός τέλειος και άνθρωπος τέλειος. όν προσκυνούμεν συν Πατρί και Πνεύματι, μιά προσκυνήσει μετά της αχράντου σαρκός αυτού, ουκ απροσκύνητον την σάρκα λέγοντες. προσκυνείται γαρ εν τη μιά του Λόγου υποστάσει". (Migne 94, 1013). Και ο απόστολος Παύλος λέει: "ο Θεός αυτόν υπερύψωσε και εχαρίσατο αυτώ όνομα το υπέρ παν όνομα, ίνα εν των ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα εξομολογήσηται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού πατρός".(Φιλιππισίους β, 10).  Και αλλού ο αυτός λέει: "όταν δε πάλιν εισαγάγει τον πρωτότοκον εις την οικουμένην, λέγει. και προσκυνησάτωσαν αυτώ πάντες άγγελοι Θεού". (Εβραίους α,6). Και στην Αποκάλυψη Ιωάννου: "...άξιον εστι το αρνίον το εσφαγμένον ... τω καθημένω επί του θρόνου και τω αρνίω η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. ... και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσεκύνησαν". (Αποκάλυψις ε,11-13). Οι νοητές μόνο προσκυνήσεις και η πνευματική δήθεν μόνο επικοινωνία, ποτέ δεν καθιερώθηκαν σαν τρόπος λατρείας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά σε Προτεσταντικές και σε άλλες αιρέσεις ψευτοπνευματισμού. Αντίθετα η λειτουργική τάξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι πλούσια σε τελετουργικές πράξεις με τις οποίες επενδύονται τα μυστήρια δια των οποίων μετοχετεύεται η θεία χάρις και η απολύτρωσις, έτσι ώστε δια ορατών και αοράτων να γίνεται κατανοητό και μεθεκτό στον καθένα εξ' ίσου το μυστήριο της απολυτρώσεως, είτε εγγράμματος είναι αυτός είτε αγράμματος. Και θα δώσω ένα παράδειγμα για καλύτερη κατανόηση. Εσύ και ο καθένας όταν λες το παιδί σου που ακόμα δεν άρχισε να μιλάει "σε αγαπώ !", δεν το λες από απόσταση αλλά ταυτόχρονα το αγκαλιάζεις και το φιλάς. Και έτσι το παιδί συνδέει την φράση "σε αγαπώ" με μια ορισμένη πράξη. Αν δεν το αγκαλιάσεις τι θα καταλάβει το παιδί που ακόμα δεν μιλάει από την ξερή φράση "σε αγαπώ"; Έτσι όταν μεγαλώσει ξέρει αντανακλαστικά και αυτός να λέει "σε αγαπώ". Ακριβώς τις ίδιες μεθόδους της ζωής χρησιμοποιεί και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν γονατίζεις στα "σα εκ των σων", δεν κάνεις επίδειξη των προσωπικών σου ασκητικών αρετών και μεθόδων, αλλά αγκαλιάζεις τα πόδια του Χριστού που εκείνη την ώρα βρίσκεται κοντά σου, πάνω στην Αγία τράπεζα με όση περισσότερη δύναμη έχεις και του λές "Σε Λατρεύω!". Βέβαια μπορείς να το εκφράσεις και με μεγαλύτερη αποστασιοποίηση. Βέβαια μπορείς να είσαι και ανώτερος από τους Αγγέλους ακόμη!! που με πόθο και λατρεία επιθυμούν "παρακύψαι στα τελούμενα". Όμως αυτά κράτα τα για τον εαυτό σου. Εμείς οι υπόλοιποι που είμαστε και χωμάτινοι, μάθαμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και θέλουμε να αγκαλιάζουμε και να περιπτυσσόμεθα τον Χριστό μας με όσες μεθόδους και μεθοδεύσεις και επιτηδεύσεις και τρόπους και τεχνικές μπορεί να εφεύρει η Αγνή αγάπη και λατρεία στο πρόσωπο του και στην παρουσία του.

Από την άλλη το να υποχρεώσεις κάποιον να προσκυνήσει χωρίς ελεύθερη επιλογή του ιδίου, απ'άδει με τον χαρακτήρα της Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως και τέτοια προσκύνηση δεν την δέχεται ούτε ο ίδιος ο Τριαδικός θεός της Αγάπης και μάλιστα της εν ελευθερία αγάπης και ουχί εν δουλεία ή καταναγκασμό.

Όμως η απαγόρευση αυτή της προσκύνησης από κάποιους εντός της Εκκλησίας,

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου του Σώματος που έλαβε την σύσταση από το Άγιο Πνεύμα και γεννήθηκε από την Αγία Παρθένο.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου του Σώματος που Μάγοι από την Ανατολή ήρθαν για να προσκυνήσουν.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου που υμνούσαν Άγγελοι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ποιμένων.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου που ανάσταινε νεκρούς, ομμάτωνε τυφλούς, ανόρθωνε χωλούς και παράλυτους και ευεργετούσε όλους τους πάσχοντες.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου που τόσοι άνθρωποι τον προσκύνησαν αυθόρμητα για τις ευεργεσίες του.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου του Σώματος που υβρίσθηκε, ραπίσθηκε, εμπτύσθηκε, πληγώθηκε, μαστιγώθηκε, ήπιε χολή, σταυρώθηκε, σφάχτηκε.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου του αίματος που ξεπήδησε όταν σφάζονταν εκείνο το σώμα πάνω στον Σταυρό.

Απαγορεύει την προσκύνηση εκείνου του Σώματος που θάφτηκε, αναστήθηκε, αναλήφθηκε στους ουρανούς και εκάθισε εις τα δεξιά του Πατρός.

Και αυτή η απαγόρευση δεν αφορά την σχετική προσκύνηση όπως με τις εικόνες. Αφορά την προσκύνηση αυτού του Δεσπότου Χριστού που βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα και με τις δύο φύσεις Του, πραγματικά και όχι μεταφορικά.

Αλλά, απαγορεύει και την προσκύνηση του Αγίου Πνεύματος που κατέρχεται εκείνη την στιγμή, όπως ακριβώς την Πεντηκοστή που το υποδεχόμαστε γονατιστοί, και τελετουργεί το άφατο μυστήριο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Σήμερα ο Χριστός μπαίνει στα Ιεροσόλυμα ως ο μόνος Αληθινός Βασιλιάς, ταπεινός πάνω σε ένα πουλαράκι όνου. Αυτόν και μόνο μπορεί να προσκυνήσει η ψυχή του ανθρώπου στα εσώψυχα της ύπαρξης.
Και ο απλός και άκακος λαός με τον πηγαίο αυθορμητισμό του και την ειλικρίνεια του έστρωνε τα ιμάτια και γονάτιζε και κρατώντας τα βάϊα της νίκης αναφωνούσε "Ωσαννά! ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου", χωρίς να τον βιάσει ή να τον προτρέψει κανένας απολύτως να το πράξει.
Αλλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι έτριζαν τα δόντια από μίσος σε αυτό που έβλεπαν και δεν πίστευαν στα μάτια τους.
Το ίδιο και σήμερα κατάφερε ο διάβολος να βάλει στο χέρι κάποιους, που επιβάλλουν την ασέβεια αυτή, να μην προσκυνάμε τον Χριστό την φρικτή ώρα της μετουσίωσης που βρίσκεται ολόσωμος πάνω στην Αγία τράπεζα, επειδή λέει είναι Κυριακή!
Αλήθεια, τί είναι μεγαλύτερο η Κυριακή ή ο Κύριος που έκανε την Κυριακή;

Το γονάτισμα αυτό δεν ήταν τότε και δεν είναι και τώρα πένθους, μετανοίας, δακρύων και άσκησης πρωτευόντως. Ήταν τότε και είναι τώρα γονάτισμα λατρείας, δοξολογίας, ευχαριστίας, ευγνωμοσύνης, ικεσίας και αυθόρμητης ταπείνωσης μπροστά στην αγία και ανέκφραστη ταπείνωση του Υιού του Θεού και σαρκωμένου Θεού Ιησού Χριστού. Φυσικά σε όλο αυτό εμπεριέχεται δευτερευόντως και η μετάνοια και η αίτηση συγχώρησης δια τις αμαρτίες. Και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Και δεν υπάρχει και πιο κατάληλη στιγμή ταπείνωσης και αίτησης του θείου ελέους. Και αυτό δείχνει και η στάση του σώματος σε σχέση με το διαδραματιζόμενο.

 

 

 

Σ. Π.